Reacties op De Zorgzame Giraffe.

• Je boek heeft mij enorm geraakt. Ik heb tranen met tuiten zitten huilen.

• Toen ik begon te lezen kon ik niet meer stoppen. Noch met lezen noch met huilen. Ik begrijp nu pas echt wat er ook met een negentienjarige dochter van vrienden van ons gebeurd, met hersenletsel als gevolg van een auto ongeluk. Haar moeder probeerde mij er wel eens wat over uit te leggen, maar ik snapte nooit goed wat ze bedoelde. Na het lezen van jouw boek snap ik het nu helemaal.Ik heb het in een adem uitgelezen , het heeft mij diep ontroerd.

• De zorgzame giraffe uitgelezen, was daarna verzonken in machteloze gedachten. Ik wist heel veel van jullie verdriet en onmacht. Kort en krachtig opgeschreven en toch nog heel confronterend, kon mijn ogen niet droog houden.

• Ik lees het voor de tweede keer. Wat hebben jullie door moeten maken .

• Ben begonnen met lezen tot midden in de nacht. Wat een machteloosheid. Ken jullie al zo lang maar dit maakt zo’n indruk. Kon niet meer stoppen met huilen. Heb meteen geld overgemaakt, hoop dat jullie veel kinderen kunnen helpen.

• Ik kon niet meer stoppen met lezen, het was zo herkenbaar. Die machteloze zoektocht
• dat je weet dat er iets niet klopt maar dat je door de medische wereld van het kastje naar de muur wordt gestuurd (heeft een man verloren aan een hersentumor)

• Ik ben geroerd door je boek. Het is vreselijk om zolang  met een ziek kind te tobben. Ik heb je boek met toenemend verdriet gelezen en wilde dat ik een oplossing had voor Niels. Ik hoop zo dat er mensen zijn die iets te vertellen hebben in een onderneming  een goede werkplek kunnen vinden waarin hij vreugde en vriendschap ondervindt en vooral het gevoel van er bij te horen en nuttig te zijn.

• Het is een marteling voor het kind en jullie geweest. Ook de behandeling in het ziekenhuis vind ik zo typerend. Zelfs aan jou, die toch in het ziekenhuis werkzaam was en veel van alles afwist, kon onmogelijk goede aandacht besteedt worden. Wat zou het prettiger zijn geweest als die artsen zich een beetje om jullie gemoedstoestand hadden bekommerd. Het lijkt wel of die mensen geen normale gevoelens bij zulke heftige gebeurtenissen kunnen opbrengen. Stuur het boekje maar aan veel ondernemingen en mensen zodat iedereen weet hoe het deze kinderen vergaat.

• Ik heb het boek in een adem uitgelezen. Ik denk dat ik dat als de meeste buitenstaanders erg heb onderschat. Het is echt jammer dat er nog niets voor deze groep kinderen en jonge mensen bestaat wat ze ( en hun ouders) op weg kan helpen

• Gisteravond na het bezoek al vol verlangen om het boek direkt te lezen. Toen al had ik het gevoel er niet mee te kunnen stoppen en heb het lezen dan ook uitgesteld. Vandaag onmiddellijk in een keer gelezen. Op dit moment schieten woorden tekort. Toch wil ik wel direkt laten weten hoe aangrijpend het voor me is. Onwetendheid over de totale impact die N.A.H. heeft gehad en blijvend heeft op Niels en zijn omgeving.  Tegelijk ben ik blij dat Dalto Korfbal als sportvereniging een sociale maatschappelijke meerwaarde kan bieden. Het grote belang voor Niels en de rest van het gezin van een plekje bij Dalto is mij nu nog duidelijker geworden. Van ganse harte hoop ik dan ook dat Niels wederom een goed jaar zal hebben bij ons.

• Je leest het boek als of het in een keer geschreven , je komt in een flow. Het is zo’n hartenkreet dat je als lezer meteen het gevoel krijgt dat er iets mee moet gaan gebeuren.

Als je het leest denk je, “wat moet een mens veel mee maken en dan ben je er nog niet!” Als je het boek leest dan is de problematiek zo overduidelijk dat zelfs mensen uit jullie omgeving die dat onderschat hadden hier niet meer om heen kunnen

• Het heeft enorme indruk op me gemaakt. Tjonge wat een afschuwelijke tijden hebben jullie door moeten maken. En nog elke dag is het denk ik een zoeken naar de beste manier om hiermee te leven, ik wens je dat het elke dag beter en makkelijker wordt.

• Het verhaal heeft veel van mijn eigen gevoel weer getriggerd en verder heeft het een soort verontwaardiging bij mij teweeg gebracht. Verontwaardiging over hoe de dingen hier in Nederland gaan, dat het nog steeds niet lukt om de medici dusdanig op te leiden dat zij zich goed kunnen afstemmen op de patient (en betrokkenen).

• Ik vind het boek goed geschreven en denk dat mensen die te maken hebben met NAH er veel steun aan kunnen hebben en (h)erkenning in vinden.

• Wederom is je verhaal erg indrukwekkend. Wat hebben jullie en Niels gruwelijk veel meegemaakt en dan nog zonder echt 100% resultaat want zowel voor Niels als jullie blijft het ‘vechten’ voor de juiste p lek.

• Dit boek gaat over Niels, een jongen met niet aangeboren hersenletsel dat zijn leven ingrijpend verandert. Of gaat het over zijn moeder die vecht als een leeuwin voor haar kind en voor haar gezin? Waar haalt zij de kracht vandaan om niet af te knappen....? Of gaat het over alle kinderen met niet aangeboren hersenletsel, over hun gezinnen en over hun verdriet? Verdriet dat niet alle ouders zo treffend kunnen verwoorden. Of is het een aanklacht tegen ons zorgsysteem dat niet ziet wat er hier aan de hand is, en er onvoldoende op inspeelt? In feite gaat het boek over al deze aspecten, daarom raakt het mij ook zo. Hersenletsel is een stille epidemie. Bij degenen die het treft is aan de buitenkant niks te zien. Maar de gevolgen zijn enorm, zowel bij de getroffen kinderen als bij de ouders en gezinnen. Ans Wiebosch draagt er met haar boek toe bij dat de epidemie een stem krijgt. Dat is wat er nodig was. (dr. Eric Hermans, researcher in de zorg voor kinderen met hersenletsel).

• Mijn vrouw las het als eerste. Ze heeft er de nacht niet van kunnen slapen.